يک نفر ممکن است صداي بسيار خوبي داشته باشد ولي علاقه‌اي به موسيقي و اجراي آن نداشته باشد.يک فرد ديگر ممکن است اندام مناسبي براي ورزش‌هاي پرشي داشته باشد اما از ورزش متنفر باشد و... چند مثال ديگر که اگر به اطراف‌تان نگاه کنيد حتما آنها را مي‌بينيد. فراموش نکنيد داشتن استعداد تنها يک نقطه براي شروع است و نه هيچ چيز ديگر.

تست‌هاي IQ که امروزه داريم، ممکن است ميزان هوش ما را پيشگويي کنند و پتانسيل ذهني ما را معلوم کنند اما آنها نمي‌توانند پيشگويي کنند چه کسي مي‌تواند يک معلم خوب باشد يا يک مدير خوب يا يک رييس‌جمهور مناسب يا يک پدر و مادر خوب. منتقدان اين تست‌ها مي‌گويند تنها چيزي که يک تست IQ مشخص مي‌کند اين است که چه کسي مي‌تواند تست IQ را خوب جواب بدهد!

عزم؛ قصد؛ پشتکار و روياهايي که در سر داريد مي‌توانند نقش تعيين‌کننده‌تري در موفقيت شما داشته باشند تا ميزان IQ شما. فعال بودن؛ خوش‌بين بودن به آينده و انعطاف‌پذير بودن ويژگي‌هاي مشترک بسياري از آدم‌هاي موفق است. داشتن عواطف اجتماعي؛ قدرت ارتباط پيدا کردن و نزديکي با افراد مختلف و قدرت اظهارنظر مثبت و گرم گرفتن در هنگام رويا‌رويي با ديگران توانايي‌هاي مفيد و قابل استفاده‌تري در زندگي است. هرچند تست‌هاي IQ ميزان درستي از IQ شما را تعيين مي‌کنند اما اين اعداد نشانگر هوش و زيرکي نيست در حالي که تست‌هاي استاندارد هوش روي کشف و اندازه‌گيري قدرت زباني؛ استدلالي و منطقي و قدرت رياضي ذهن تمرکز دارند. اما واقعا و به‌طور دقيق اين موارد تعيين‌کننده ميزان استعداد ما هستند؟ يا نه باز هم معيارهاي وسيع‌تري براي تصميم‌گيري وجود دارد!

ما آدم‌هاي بسياري را داريم که کتاب‌هاي پرفروش زيادي در زمينه «زندگي زيبا» دارند اما خودشان «زندگي زيبايي» ندارند. آيا بايد بگوييم آنها آدم‌هاي باهوشي هستند؟ بعضي‌ها در زمان بچگي و تحصيل زندگي محقر و فقيرانه‌اي داشته‌اند اما وقتي بزرگ شده‌اند تبديل به آدم‌هاي موفقي شده‌اند که زندگي خوبي دارند. چرا تست‌هاي هوش ما با چنين نتيجه‌اي روبه‌رو مي‌شوند؟!

يک نفر ممکن است در مدرسه وضعيت شکننده و ملالت‌آوري داشته باشد اما وقتي وارد بازار کار مي‌شود در کسب و کار و تجارت بسيار موفق است؟ آيا اين آدم بي‌استعداد است يا بااستعداد؟ يا فردي که دانشمند بزرگي است اما نمي‌تواند براي خودش يک همسر مناسب پيدا کند. چطور؟ آيا او واقعا با استعداد است؟ آيا پيکاسو واقعا نادان بود چون نمي‌توانست يک مساله ساده رياضي را حل کند؟ آيا اينشتين احمق بود چون نمي‌توانست يک هنرمند باشد؟ به نظر شما کدام يک از اين دو چهره مشهور با استعداد بودند؟ پيکاسو يا اينشتين؟! آيا با اين حساب ما استعدادهاي متفاوت و مختلفي نداريم؟ آيا استعداد تعريف‌هاي متفاوتي ندارد؟ آيا واقعا با يک فرمول مي‌توان آن را اندازه گرفت؟ واقعا استعداد چيست؟ چه تعريفي دارد؟!

چند متخصص که سال‌ها در اين زمينه تحقيق کرده‌اند مي‌گويند ما بايد تصورمان را از استعداد و گستره آن و نقشي که در موفقيت‌هاي شخصي؛ اجتماعي و خصوصي بازي مي‌کند تغيير دهيم. هووارد گاردنر روا‌ن‌شناس در دانشگاه‌ هاروارد پيشنهادي دارد. او مي‌گويد: «ما بايد دامنه گسترده‌اي از توانايي‌هاي يک فرد را از قدرت ذهني و بدني گرفته تا ارتباط‌هاي اجتماعي‌اش را براي تعيين هوش فرد در نظر بگيريم.» او در کتاب «چارچوب ذهن: تئوري هوش‌هاي چندگانه» مي‌گويد: «تحقيقات نشان مي‌دهد ما هفت نوع هوش داريم: هوش زباني يا کلامي‌، هوش هنر موسيقي، هوش منطق رياضي، هوش فضايي، هوش حرکات بدني، هوش اجتماعي و هوش درون فردي يا مهار نفس.» گاردنر معتقد است که افراد ‌براي هر مساله خاصي، هوش مربوط به آن مساله را به کار مي‌برند. يک ديگر از روان شناسان؛ رابرت استندبرگ پيشنهاد مي‌کند ما بايد سه نکته را درباره ميزان هوش تجزيه و تحليل کنيم:
1) قدرت تفکر استدلالي و منطقي و عملکرد تحصيلي،
2) توانايي حل کردن فعال مسايل زندگي و 3) قدرت درک مردم و ارتباط برقرار کردن موثر با آنها.